انجمن روابط‌عمومی ایران به عنوان باسابقه‌ترین نهاد حر‌فه‌ای این حوزه، دو مقطع تاریخی را تجربه کرده است:

-1 از اسفند سال 1346 که بر اساس اطلاعات مندرج در سایت رسمی این انجمن، با هدف شناساندن ارزش و اهميت روابط‌عمومي به مديران و مسؤولان و بالا بردن سطح علمي و تجربي دست‌اندركاران اين رشته تشكيل اما موفقيت چنداني به دست نياورد و بعد ازمدتي به دست فراموشي سپرده شد.

-2 از خردادماه سال 1370 که بر اساس اطلاعات مندرج در اساسنامه آن، با هدف شناساندن نقش روابط‌عمومي به مردم و تلاش در جهت توسعه روش‌هاي علمي و اجرايي تشکیل و خوشبختانه تا امروز به حیات خود ادامه داده است. بدین ترتیب، بیش از 46 سال از تشکیل نخستین و 22 سال از شکل‌‌گیری دومین دوره انجمن روابط‌عمومی ایران می‌گذرد. پرسش اساسی این است که آیا این انجمن توانسته در تحقق هدف اصلی خود در دور اول و دوم فعالیتش یعنی شناساندن روابط‌عمومی به مسؤولان و مردم، موفق عمل کند؟ اما پرسش‌های دیگر:

سهم انجمن روابط‌عمومی ایران از پیشرفت‌ها، درجا زدن‌ها و عقب‌ماندگی‌های روابط‌عمومی در ایران چه میزان است؟ چه درصدی از کارگزاران و فعالان روابط‌عمومی به عضویت انجمن درآمده و از خدمات آن بهره‌مند هستند؟ انجمن تا چه حد طرف مشورت مدیران ارشد وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها است؟ در فرآیند تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری برنامه‌های ملی نظیر هدفمندکردن یارانه‌ها و... چه میزان مشارکت دارد؟ آیا تلاشی برای استاندارد کردن فعالیت‌های روابط‌عمومی در ایران انجام داده است؟ سهم انجمن از تولیدات علمی روابط‌عمومی و میزان حمایتش از پایان‌نامه‌های دانشجویی چه مقدار و چگونه بوده است؟ گستره جغرافیایی انجمن، کدام استان‌ها و شهرستان‌ها را دربر می‌گیرد؟ این انجمن با چه درصدی از استادان و محققان در ارتباط و تعامل است؟ برنامه‌ها و اقدامات این انجمن در سطح بین‌الملل چه بوده و چه باید باشد؟ چه میزان با انجمن‌های تخصصی و به‌ویژه انجمن جهانی روابط‌عمومی -ایپرا- در تماس است؟ و....

طرح پرسش‌هایی نظیر آنچه آمد، اولویت‌بندی و ارائه پاسخ به آنها علاوه بر اینکه جایگاه و سطح فعلی انجمن روابط‌عمومی ایران را تعیین خواهد کرد، می‌تواند مسیر حرکت اعضای جدید هیأت‌مدیره -دوره هشتم- را نیز معین کند. پاسخ عملی به بخشی از پرسش‌ها خاطرات خوبی از تلاش‌های هیأت‌مدیره دوره جدید را در حافظه تاریخ روابط‌عمومی ایران ثبت خواهد کرد.