دکترعباس اسدی، استادیار ارتباطات دانشکده علوم ارتباطات و رئیس مرکز پژوهش‌های ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی است. وی در گفت‌وگو با  نوزدهمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات، سرمنشأ تشکیل انجمن‌های ارتباطی در ایران را در وابستگی مؤسسان به برخی نهادها و سازمان‌های دولتی می‌داند و از وجود اساسنامه‌های بی‌اساس و مغایر با استانداردهای بین‌المللی به عنوان عامل اصلی ناکارآیی و ضعف محافل ارتباطی انتقاد می‌کند. بخشی از نظرات این استاد دانشگاه را در مورد وضعیت مجامع رسانه‌ای و کانون‌های ارتباطی در ایران، می‌خوانید:

  • از آنجا که این مجامع و کانون‌های ارتباطی عمدتاً وابسته به دولت و سازمان‌های دولتی هستند، تمام یا بخشی از بودجه خود را از دستگاه‌های دولتی اخذ می‌کنند و به نوعی از آنها حرف‌شنوی دارند، نمی‌توانند استقلال حرفه‌ای و صنفی اعضا را تأمین کنند و همیشه نوعی وابستگی در بدنه این انجمن‌ها مشاهده می‌شود.
  • مجامع ارتباطی در کشور ما مجامع برش‌داری نیستند. این مجامع از توان چندانی برای تأمین حقوق و خواسته‌های صنفی اعضای خود برخوردار نیستند و در بسیاری موارد تنها در جهت تأمین منافع خود و کسب سود مادی گام بر می‌دارند.
  • اعضای اصلی انجمن‌ها کسانی هستند که بدون در نظر گرفتن اصول و ضوابط تخصصی به اهداف متعددی غیر از انجام فعالیت علمی و صنفی اقدام به تأسیس انجمن کرده‌اند و تمایلی به جذب افراد و افکار مختلف با عقاید متفاوت و متکثر و بعضاً مخالف و منتقد ندارند. موضوع دیگری که در این زمینه می‌توان به آن اشاره کرد این است که در این انجمن‌ها غالباً یک نوع ایده و عقیده تعقیب می‌شود؛ انجمن‌های ارتباطی در ایران در واقع مروج نوعی تک‌صدایی، انحصارگری و هم‌راستایی هستند.
  • انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران که چندی پیش در اثر درگیری‌های سیاسی به تعطیلی کشیده شد، بدون در نظر گرفتن نیازهای اولیه حرفه روزنامه‌نگاران و خبرنگاران به مسائل سیاسی وارد و خیلی زود تعطیل شد. نکته‌ای که در مورد این مثال می‌توان به آن اشاره کرد این است که تا زمانی که این انجمن نتوانسته بود برای خبرنگاران زمینه استفاده از مزایایی همچون طرح ترافیک، تجیهزات حرفه‌ای مانند لپ‌تاپ، ضبط صوت، دوربین و... تهیه کند و در اختیار آنها بگذارد چه‌طور می‌توانست مسائل سیاسی موجود در جامعه را حل و فصل کند و خدمات سیاسی به جامعه ارائه کند؟
  • چنین انجمن‌هایی خیلی زود ابزار دست عده‌ای فرصت‌طلب شده و در نهایت حیات آنها رو به اتمام می‌رود. لابی‌گری‌ها و عدم سلامت انتخاباتی در برگزیده شدن اعضای اصلی انجمن‌ها و مجامع ارتباطی آسیب دیگری است که در اینجا می‌توان به آن اشاره کرد. تسلط و سیطره چندین و چند ساله افرادی خاص بر انجمن‌های ارتباطی و فضای انحصارگرایانه این محافل که هیچگاه به متخصصان جدید ارتباطی مجوز ورود نمی‌دهند معضل دیگر انجمن‌های رسانه‌ای در ایران است.
  • جدایی انجمن‌های ارتباطی ایران از محافل دانشگاهی آفت بزرگی در این زمینه است، در حالی که در کشورهای پیشرفته محافل رسانه‌ای ارتباطی تنگاتنگ و مستقیم با دانشگاه دارند.  

متن کامل پرسش‌ها و پاسخ‌های متنوع دکتر اسدی به سؤوالات ماهنامه مدیریت ارتباطات در نوزدهمین شماره این ماهنامه منتشر شده است.

برای تهیه این ماهنامه علاوه بر کیوسک‌های مطبوعاتی می‌توانید از طریق سایت www.prshop.ir اقدام کنید.